Thee-quote van de dag

THEE-QUOTES VAN DE WEEK
Only with self-respect you can respect others.
The purpose of life is to know, love and trust yourself. Be yourself.
Say it straight, simple and with a smile.

zaterdag 21 januari 2017

Dana's plakboek

Lieve volgers en lezers! Omdat ik inspiratie heb die ik niet alleen kwijt kan in de columns over mijn dagelijkse leven en omdat ik een overzichtelijkere blog wou, ben ik een nieuwe blog gestart. Omdat mijn blog niet langer alleen gaat over het relativeren van mijn leven, heb ik de naam gewijzigd naar Dana's plakboek.
Ik nodig jullie allemaal uit om ook Dana's plakboek te volgen, te liken en te delen! Uiteraard blijft dit blog beschikbaar, het zou zonde zijn mijn eerste teksten te laten verdwijnen.
Benieuwd wat ik nog te brengen heb in de toekomst? Klik hier! Dana's plakboek


zaterdag 14 januari 2017

Brushen

Ik kwam van de kapper, mijn haren mooi geverfd en mooi gebrusht. Ik vond het persoonlijk nogal plat liggen op mijn hoofd want ik ben het gewoon dat mijn haar zowat naar alle kanten krult, zonder echt krullen te hebben. Een derde van mijn haar krult in een 1 giga-grote pijpenkrul, de rest, daar heb ik geeneens een naam voor.
Ik moest wennen aan mijn krulloze haar, ik vond het zo weinig volume en karakter hebben.

Het Vriendje zei onmiddellijk toen hij me zag, dat hij mijn haar heel leuk vond. Hij sprak de magische woorden "je lijkt er jonger mee". Maar nadat ook mijn collega en mijn vriendin zeiden dat het me leuk stond, begon ik wat wanhopig te worden. Vonden ze mijn haar anders niet mooi? Dat kapsel dat vis nog vlees is? Maar zo is mijn haar, dat is wie ik ben? En ik kan helemaal niet brushen! Ik kreeg prompt een kleine identiteitscrisis. Dus op een goede ochtend had ik 5 minuutjes over en ik ging de ergste plukken al eens proberen op een normale plek op mijn hoofd te krijgen.
En trouwens, hoe moeilijk kan brushen zijn?

Na mijn haren gewassen te hebben, stond ik paraat met mijn ronde borstel en mijn haardroger. Ik had nauwgezet de handelingen van de kapster gevolgd en daar ging ik. Ik probeerde een eerste lokje op mijn borstel te leggen. Ik kreeg de lok niet meteen op mijn borstel en dan moest ik de haardroger er nog zo gericht krijgen dat die op dat lokje zou blazen. Ten slotte was het de bedoeling dat ik vlot beide handen een gesynchroniseerde beweging zou laten maken. Mijn handen, haar en droger gingen allemaal een andere kant uit. De spiegel bracht mij helemaal van de wijs. Ik moest alles in tegenovergestelde richting doen! Dat ging wel lukken. Er waren reeds 2 minuten voorbij.

Een volgende poging zorgde ervoor dat ik bult van jewelste opliep door de haardroger tegen mijn hoofd te meppen, mijn arm werd al moe. Een derde poging zorgde ervoor dat mijn plukje helemaal in de verkeerde richting stond, daar zou ik nog een paar dagen haarpijn aan overhouden.
Tegen dat ik aan de vierde poging wou beginnen, waren mijn 5 minuten om en hingen mijn armen tot op de grond van de inspanning. Mijn haar zag eruit alsof ik 5 minuten aan het stopcontact was blijven hangen in plaats van het mooi plat op mijn kop moest liggen.

Identiteitscrisis of niet, dit is het me allemaal niet waard.




zaterdag 7 januari 2017

20 jaren

Deze week ben ik met het Nichtje, 11 jaar, gaan schaatsen op de ijspiste op de Groenplaats. Het was zo lang geleden, schaatsen ... Aan het loket maatje 37 en 38 gevraagd. "Ja meneer, 38 is voor haar", wijzend naar het wezentje dat 1 kop kleiner is maar van wie ik de afgedragen schoenen draag.

Ooit kon ik behoorlijk schaatsen, jawel. Niet op de kunstzinnig manier maar meer op de ijshockeymanier. Vooruit, achteruit (even snel als vooruit!), links, rechts, draaien, keren, schuin stoppen zodat het ijs rondom je oren vliegt. Ja ik was one of the guys. In die tijd vroor af en toe de kreek vlakbij helemaal dicht en dan kon je een week helemaal losgaan op het ijs. Ik moet toen een jaar of 14 geweest zijn.

Sinds mijn middelbare school, heb ik niet meer geschaatst. Heel occasioneel als de kreken en grachten in de buurt dicht gevroren waren, dan haalde ik mijn schaatsen nog eens boven. De laatste keer was ettelijke jaren geleden toen de gracht rondom Hulst bevroren was. Ik moest en zou toen helemaal Hulst rondschaatsen en nog eens terug ook. Ik heb toen 3 dagen niet meer kunnen bewegen. En meer dan vooruit, dat riskeerde ik niet meer.

Een erg leuke tijd van mijn leven, toen ik nog vlot over het ijs vloog, zo'n 20 jaar geleden. Je kon op die enorme kreek helemaal uit de bol gaan. Er stonden ijzeren vaten waarin vuurtjes werden gestookt en een drankkraampje, waar ik toen geen gebruik van maakte, tegenwoordig het enigste is waar ik wel nog gebruik van maak. Er waren levendige discussies met de Nederlanders over de uitspraak van salami en het feit dat Vlamingen in hun dialect veel u gebruiken. Ik had toen van Sinterklaas een hockeystick gekregen maar ondanks mijn schaatskunsten, ging ik mij niet wagen tussen de 18-jarigen "mannen". Mijn hockeystick daarentegen werd wel gebruikt en overleefde het niet. Ik weet zelf nog wie mijn hockeystick om zeep heeft geholpen. Met mijn geheugen is niets mis, met mijn lichamelijk soepelheid daarentegen...

De eerste paar meter waren weer behoorlijk wennen. Maar daarna ging het iets vlotter. Gelukkig kon het Nichtje niet vlot schaatsen en deed ze het slechter dan ik. Het zorgde voor een kleine boost in mijn zelfvertrouwen. 
Enkele jongens waren aan het schaatsen, zoals ik dat vroeger deed. Trots vertelde ik haar dat ik vroeger ook zo kon schaatsen maar meer dan een vlot rondje op de buitenbaan kon ik niet tonen. Weet zij veel of ik dit maar verzon of dat ik overdreef. Geen talloze you tube filmpjes of facebookfoto's, die het kunnen bewijzen. Het zijn mijn mooie herinneringen aan mijn jeugd... mijn god, hoor mij hier bazelen, ik klink oud! Maar nu weten jullie tenminste allemaal, hoe goed ik kon schaatsen, vroeger, 20 lange jaren geleden.


dinsdag 27 december 2016

Eet dat, sukkels

Woensdagmiddag, vrij dagje. We hadden het briljante idee om een filmpje mee te pikken. Als wij naar de bioscoop gaan, kijken we liefst films met veel special effects, zodoende besloten we te gaan kijken naar Rogue One (Star Wars).
Even vergeten dat het woensdagmiddag en na de examens was, begaven we ons niets vermoedend naar de zaal.
Toen ik de deur nog maar open deed, voelde ik de bui al hangen. Of liever, ik rook de bui al. Puberzweet vermengt met de zoete geur van popcorn en petroleumsnoepen. Zoals hoort gingen wij op de plaatsen zitten die op onze ticketjes stonden. Eenmaal gezeten, uitte ik mijn bezorgdheid aan het Vriendje. Ik merkte op dat ik dubbel zo oud was als het merendeel van de pubers die hier zaten. "Jij wel", merkte hij fijntjes op.
Ik denk dat het niet overdreven was te zeggen dat dit de eerste keer in heel mijn leven was, dat ik de oudste was in een volle bioscoopzaal. Laten we hier niet te lang bij stilstaan.

Ondertussen bleef het jonge grut maar toestromen. Blijkbaar was het aflezen van hun plaatsen op hun ticketje bijzonder moeilijk en ik uitte weer mijn ongerustheid tegen het Vriendje, ik vreesde voor hun examens en de toekomst van de mensheid.
Achter ons kwam een hele rij jongetjes zitten. Te jong om al vol te staan met puisten, te oud om nog samen met mama en papa naar de bioscoop te gaan.
Allemaal hadden ze een lichtzwaard mee. Te pas en te onpas staken ze hun zwaard in de lucht om een spannend stukje film te benadrukken.
Ondanks de beenruimte voelde ik mijn stoel geregeld wiebelen. Dat was de eerste keer dat ik mijn strenge blik naar achter wierp. De jongen excuseerde zich onmiddellijk en mijn stoel bewoog niet meer.
Gelukkig overstemde de film het meeste lawaai. Voor ons was de ene jongen de andere jongen aan het meppen met een plastic flesje, dat deed behoorlijk pijn zo te horen. Naast mij zat de jongens dwars op hun stoelen naar elkaar te trappen. Een petje vloog mijn richting uit en ik wierp het met al mijn macht zover mogelijk weg. Ik voelde me daarna wat schuldig want allicht had de eigenaar niet vrijwillig zijn petje afgestaan.

Na een tijdje begon het achter ons uit echt de hand te lopen. De rebellen op het scherm waren aan een opruiende toespraak bezig en de jongens vonden het nodig luidkeels mee te brullen en bij iedere zin dat de rebel scandeerde, luid "Yes" te roepen. Een tweede maal draaide ik mij om en om hem kordaat tot stilte te manen. "Hou ulderen smoel!" dacht ik maar zei het niet. Als intelligente volwassene moest ik het goede voorbeeld geven "Jongens, wij proberen hier naar een film te kijken". Meteen hielden ze hun mond, ik kon een glimlach en een gevoel van macht niet onderdrukken. Eat that, losers.

zondag 18 december 2016

Mijn kerstwens

De feestdagen zijn voor mij het hoogtepunt van de winter. Gezellig de dagen doorbrengen, die koude winter doorbreken. Lekker eten en drinken samen met familie of vrienden. Zelf als je thuis blijft, is het extra gezellig die avonden. Het Vriendje heeft maar één echte kerstwens en dat is samen Home Alone en Mr Bean kijken met een lekker hapje erbij. Soms is Kerstmis ook jezelf opofferen voor het geluk van een ander.

Er is maar één ding dat heel de gezellige familiale sfeer van de feestdagen verpest en dat zijn cadeaus. Dat de kinderen nog cadeaus krijgen, dat snap ik wel. Tenslotte is dat voor hen het moment om hun spaarpotje extra te spekken of dat langverwachte spelletje te krijgen. Mijn nichtje wil graag eens naar Starbucks. Dat stond op haar lijstje tussen een reisje naar Disneyland en een pony. Ik vond dat prachtig, naar Starbucks, dat zoiets simpels op een lijstje staat, dat doet me plezier!
Maar waarom al die cadeaus voor de volwassenen?
Vorig jaar had het Vriendje speciale salami-worsten gekocht voor zijn "naampje", erg lekker, ze zijn nooit tot bij de juiste persoon geraakt.

Het is toch altijd weer hetzelfde, wat moeten we kopen? Want eigenlijk wil je de persoon voor wie je iets koopt, verrassen  met iets leuk, persoonlijks en liefst niet te duur. Het perfecte cadeau, bestaat dat wel?
Ik krijg daar vooral veel stress van. Het is makkelijk als je dan een lijstje krijgt met wat de persoon in kwestie wil krijgen maar deze staat steevast vol bons of met "geld". Niets zo ergerlijk dan "geld" moeten geven. Hoeveel is te weinig zonder dat je als gierig bestempeld wordt? Hoeveel is te veel waardoor je met heel veel pijn je envelopje moet afgeven... daar gaat die eindejaarspremie.

En bons, bons zijn zo saai. Ik vraag ook altijd bons. Ik heb namelijk alles wat mijn hartje begeert en als ik al iets wil, koop ik dat ook onmiddellijk. Uit pure armoede loop ik al maanden met te kleine bh's zodat ik voor Kerstmis een bon van Hunkemöller kan vragen. Mijn borsten kijken alvast uit naar Kerstmis en zo heeft het Vriendje er ook wat aan (dat laatste moest ik onder lichte dwang hier neerschrijven).
Een paar toffe boeken staan ook op mijn lijst en vooral het boek over "hoe een blog te schrijven", heb ik nog steeds niet aangeschaft en die heb ik echt dringend nodig!

Volgend jaar heb ik maar één kerstwens op mijn lijstje staan:
- niets





zaterdag 10 december 2016

Een huisje vol gezelligheid

Ik ben de troste bezitter van 2 katten al heb ik soms de indruk dat zij mij vooral bezitten. Zij bepalen namelijk wanneer ze eten, wanneer ze buiten gaan, wanneer ze binnen blijven. Ze zijn niet alleen de baas over ons maar ook over de Hond. Dat beest durft nog niet binnenkomen als er één van die twee in de weg zit. Ik moet me dan positioneren als buffer tussen Kat en Hond en dan durft hij op muizenvoeten voorbij sluipen.
Onze Kater heeft het tegenwoordig helemaal gevonden, die komt ons 's nachts wakker maken zodat we hem buiten moeten laten. In principe kan hij 's nachts buiten maar wie zet er nu zijn kindje in deze vriestemperaturen?
De Kater en het Vriendje hebben ook een heel eigenaardige band ontwikkeld. Nu is de Kater een behoorlijk hoopje kat en niet altijd betrouwbaar, het Vriendje weigert hem dan ook op te pakken.
Zoals dat katten eigen is, vindt de Kater het dan ook heerlijk zich op de borst van het Vriendje te vleien zodra hij zich in de zetel zet. De Kater geeft hem "liefdevol" kopjes,waarbij zijn blik boekdelen spreekt, moest ik het Vriendje zijn, ik zou ook niet meer durven bewegen.
De Kater is ook een gevaar in de keuken. Momenteel is zijn vaste slaapplaatsje de pompbak. Je ziet hem niet liggen maar je hoeft de theedoek nog maar te nemen of hij hangt erin. Je kan geen ontbijtgranen eten, zonder dat hij je melk wilt stelen. Aluminiumfolie onbeheerd achterlaten, is op eigen risico, voor het je weet vliegen je net gesmeerde boterhammen door heel het huis.
Ook de badkamer is zijn terrein, hij hangt in je voeten als je op het toilet zit of hij komt gezellig met zijn dikke harige kont op je blote billen zitten. Niets zo gezellig dan samen op het toilet zitten
Voorts vindt hij het ook heel amusant om allerlei textiel door heel het huis te slepen om daar dan een gezellig nestje van te maken, trap op of af, daar draait hij zijn pootje niet voor om.




Ik: "Hoe is het met de beestjes?"
Hij: "Met de Kattin en de Hond heel goed."
Ik: "Oei en de Kater dan?"
Hij: "Nagel aan mijn doodskist."
Ik: "Wat heeft hij dan gedaan?"
Hij:"Niets."

De Kattin is een echt poesje. Lief en klein en met een hangbuikje. Ooit moederziel alleen achtergelaten als kleine kitten door een stel idioten, heb ik haar in huis genomen en ze is de liefste kat ter wereld. Ze vindt niets leuker dan op haar buikje gekriebeld te worden. Bij de Kater moet je nog maar naar zijn buik kijken of je bent je vingers kwijt.
Soms springt ze bovenop de Kater, waarop het Vriendje luid supportert voor haar. De Hond heeft schrik van haar, soms komt ze hem al spinnend kopjes geven om hem dan een mep te verkopen. Die kerel snapt niets van dat poesje en kijkt haar altijd argwanend aan. Ze is ook nog steeds verzot op haar bal met belletje waar ze dan fanatiek mee heen en weer rent, weer zit de Hond dan op een afstandje te kijken. Hij snapt er niets van.
Het is ook een echte dame die Kattin. Ze zorgt mee in de huishouding door het huis spinnen- en vliegenvrij te houden. Verder brengt ze geregeld een lekker cadeautje mee voor ons, maar ze kan zicht nooit inhouden en eet het cadeau stiekem zelf op. Ik kan het haar niet kwalijk nemen, ik kan ook nooit wat lekkers in de kast laten liggen.





Wat zou het leven saai zijn zonder die drie. Een licht gesnurk uit de pompbak. Hondje ligt te dromen op zijn kussen en Kattin die zich bij ons heeft genesteld op de zetel. Gewoon een huisje vol gezelligheid, zolang ze slapen toch.


vrijdag 2 december 2016

De dingen die ik heb geleerd over Malaga, citytrips en vriendinnen

HET VERTREK

Waar een wil is, is een weg. Mijn Vriendje offerde uren slaap en zijn autootje op aan 4 dolle grieten en hun dolle bagage.



Iedere vliegreis is toch net weer anders, het was bijvoorbeeld de eerste keer dat ik van op het tarmac moest instappen. We voelden ons net een beetje VIP.


















Dit prachtige beeld moet ik gewoon met jullie delen, nooit geweten dat wolken zo mooi konden zijn.

















ENKELE NUTTIGE TIPS OVER PER VLIEGTUIG REIZEN

  • Als je met 3 blondines op stap gaat, je er dan ook moet tegen kunnen dat een behulpzame macho Nederlander je zonder pardon uitlegt dat er geen naft maar kerosine in een vliegtuig zit. 
  • Als je eens goed betast wil worden, moet je zeker het alarm laten afgaan in de vlieghaven van Malaga. Dolle pret verzekerd!

MALAGA


Er groeien mandarijnen aan de bomen en als die niet rijp zijn, zijn ze groen!



Het is dan ook op eigen risico dat je onder die bomen loopt. Anderzijds, van de honger kom je hier niet om!














20 graden is voor de Spanjaarden winter.
20 graden is voor de Engelsen hoogzomer.
En voor ons? Gewoon zalig!!!







Ergens verwacht je dat Picasso in een zeer kunstig huis zou geboren zijn, niet dus. Natuurlijk kon een selfie niet ontbreken met de man himself.















Ze vieren Kerstmis in Malaga veel uitgebreider dan hier. Ooit kom ik hier terug, echt tegen Kerst om al die lichtjes te zien branden, dat moet prachtig zijn!



Wie van jullie zou in een building 33 verdiepingen voor de fun met de trap doen? Juist ja, onthoud dit goed, een fort ligt altijd bovenop een berg... Een berg van 33 verdiepingen hoog. Oké oké, het uitzicht mag er zijn en het was zeker het bezoeken waard maar toch... 33 verdiepingen?




Met sommigen kan je maar één keer ergens komen. 










De benen strekken vooraleer we aan de grote klim beginnen.















Hoe hoog moeten we nog? Euhm een verdiepje of 30?


















Ter compensatie van de pijnlijke benen werden we getrakteerd op mooie vergezichten. 














Deze stierenarena is een heel mooi gebouw, jammer van de gruwelen die er in gebeuren.














Hijg, hijg, hijg, laatste stop voor de top!!!























Als je een city bezoekt, leg je verrassend veel kilometers af. Jammer genoeg eet je de kilometers er later gewoon weer aan. Een kleine greep uit onze drank en spijzen. 

















ENKELE NUTTIGE WEETJES OVER MALAGA

  • Jammer maar helaas kan je knappe taxichauffeurs niet inhuren als persoonlijke gids voor 4 dagen.
  • Je hoeft niet altijd medelijden hebben met bedelaars, zeker nadat je een zogezegd kreupele man even later kwiek voorbij ziet komen met de kruk onder de arm.
  • De straatstenen in Malaga zijn niet voorzien voor regen.
  • Het kan lang en veel regenen in Malaga.
  • Ze zijn in Malaga dol op bultjes, putjes, goten en stroken in hun voetpaden. Dit en hoge hakken gaan niet samen, een verwittigd vrouw is er twee waard.
  • Dit zijn de enigste minpuntjes die ik kan opsommen over Malaga, dat is dan weer een pluspunt want deze minpunten zijn te verwaarlozen. Behalve dat van die taxichauffeur dan, dat is echt erg jammer.


HET HOTEL


Ons 4-sterren hotel lag zowat pal naast het centrum, helaas lag één van de kamers ook pal naast de wasplaats, waardoor mijn vriendinnen heerlijk in slaap werden gewiegd, letterlijk.





















Tijdens de regen konden we gelukkig in het lobby van het hotel terecht. Daar waren geen andere gasten te bespeuren en werden we op onze wenken bedient door Johnny Cash himself. Weliswaar met een zwaar Spaans accent maar wij zijn niet kieskeurig. Dankzij mijn geniale ingeving de avond voor we vertrokken hadden we Yatze meegebracht, dolle pret verzekerd! Of lag dat aan die flessen cava?


BUENOS NOOTJES!!!















WAT TE DOEN BIJ REGEN IN MALAGA


SHOPPEN SHOPPEN SHOPPEN


In Malaga hebben ze, godzijdank, een paar overdekte shoppingcenters. Ik veronderstel dat mensen daarbinnen verkoeling zoeken in de zomer maar de shoppingcenters komen dus ook van pas als het eens een keertje regent.

In de Disneywinkel vond ik de man van mijn dromen maar helaas, hij geraakte niet meer in mijn valies.


















We hadden vele uurtjes te vullen nu doomsday was uitgebroken boven Malaga. Niets zo leuk om kleren te passen die jij zelf nooit zou durven dragen. Verrassend genoeg zijn er toch enkele van die dingen pardoes in onze valies gesprongen.



Deze super hippe fluwelen jumpsuit leek me prachtig, totdat bleek dat Hugh Hefner allicht ook enkele van deze exemplaren in zijn kast heeft hangen. Een foto zegt meer dan woorden!





Het handige in een Spaanstalig land is dat de plaatselijke bevolking je niet verstaan. Dan kan van pas komen als je bijvoorbeeld een jurk scheurt, je moet gaan lopen en je dan rustig luidop iedereen kan verwittigen zich uit de voeten te maken. Heb ik van horen zeggen, het was een lelijke jurk.







We hebben ook weer iets zeer belangrijkst geleerd. Het maakt niet uit wat voor sexy jumpsuit je ook aandoet, als je naast je knappe, grote vriendin op de foto gaat... blijf jij het kleine dropje. 
Aan mijn pose te zien, ben ik mijn modellencarrière echt misgelopen. 










NOG EEN BEETJE MALAGA! 


Malaga heeft veruit de leukste stadskern dat we ooit bezochten, voor sfeer en gezelligheid een dik verdiende 10!
Daarom spam ik hier een hele hoop foto's maar je moet het met je eigen ogen gaan bekijken. Ik raad toch het voor- of najaar aan om deze stad te bezoeken.


In de hele stad vind je prachtige tekeningen en schilderijen op de muren. Van héél groot tot héél klein.



OP REIS MET VRIENDINNEN


Dat de wereld niet meer veilig is voor voor de fearsome foursome!



zaterdag 19 november 2016

Op der luie kont

De schrijfster van dit blog wilt zich excuseren omdat er vandaag wéér geen blog wordt gepost. Ze zit namelijk met haar luie kont op een plek far far away met een stel vriendinnen waar de zon reeds nu al schijnt. Zelf  het Vriendje mocht niet mee.
Om jullie te troosten of jaloers te maken, zal ze achteraf een prachtige collage maken van haar trip ...

dinsdag 15 november 2016

Van wandelschoenen tot boerengolf, een weekendje weg

Ik had het al op instagram en facebook vermeld maar volgens mijn "peilingen" waren er toch enkele vaste lezers, die zaterdag een kijkje hebben genomen op mijn blog voor wat nieuw werk. Mijn dank daarvoor!
De reden waarom ik zaterdag niets geplaatst had, was omdat we druk in de weer waren om op familieweekend te vertrekken.
Om het goed te maken, heb ik hier een collage gemaakt met de tofste foto's, zoals je dat ook terugvindt in een echt plakboek. Uiteraard met tekst en uitleg!

Eerst thuis alles in orde gebracht voor ons weekendje weg, iedereen en alles op de hoogte gebracht. Het Hondje ook naar zijn verblijf gebracht en mijn Appelfoon ging alles regelen voor ons.


Het was een weekend waar ik toch een beetje stress voor had, ik ging namelijk mee met een hele familie waarvan ik nog maar een paar mensen een keertje had gezien. Het waren wel een hele stel Nederlanders en aan de boodschappenlijst te zien, ging het een "olijk partijtje" worden.
Eerst maar heel de wagen volgepropt voor 2 nachten, wat niet moeilijk is met een wagen met formaatje "matchbox", en hup richting Liessel in Noord-Brabant.


Omdat we niet van zin waren om een heel weekend op ons luie kont door te brengen, vond ik het hoog tijd om voor het Vriendje eens deftige stapschoenen te kopen. Hij heeft er een aardje naar om met zijn goede schoenen overal maar door te ploeteren, wat er op neerkomt dat ik iedere week met schuursponsje en cif zijn schoenen sta te poetsen. Want hij vindt zijn vuile schoenen uiteraard "nog goed te doen".


Gelukkig kan je bij Decathlon je schoenen uitgebreid testen op een naar waarheidsgetrouw gebouwd parcours.


Omdat het water me steevast in de mond komt gelopen als we een McDo passeren en omdat het reeds namiddag was en omdat je van winkelen honger krijgt, besloten we een hamburgertje op te halen bij de McDrive. Waarvan ik een half uur nadien uiteraard weer spijt van had...


En zo kwamen we ruim op tijd aan op onze locatie, Hoeve Peelzicht te Liessel. Een heel mooi verblijf, een aanrader! Nadat we onze kamer hadden goedgekeurd en ingericht, trokken we naar de leefruimte waar de avond reeds goed was ingezet...



Het werd meteen duidelijk, honger zouden we niet lijden. Het weekendje volproppen kon beginnen!!


Ook voor de niet-bierdrinkers, was er meer dan voldoende vocht voorzien, dat weekend zouden we ook niet omkomen van de dorst.



Uiteraard is er geen enkel familieweekend compleet zonder het hoofd van de familie, in deze familie de oma. Een heel hippe oma die puzzels maakt op haar I-pad en foto's plaats op facebook, vrolijk een praatje kwam maken met iedereen en een onfeilbaar goed gevoel had voor mode. Dit was te merken aan haar pantoffels, die dezelfde waren als de mijne.


Jammer genoeg voor de familie stond dit weekend ook in het teken van opa die dat weekend 90 jaar zou geworden zijn, daar dronken we een toast op. Ik heb opa zelf niet gekend maar de toast was er niet minder gemeend om, ik toastte dan bij mezelf op mijn grootouders die ik ook al een tijdje moet missen.


Na dit ernstige ogenblikje, werden de spelletjes hervat. Naarmate de avond vorderde en de lever zwaarder werd belast, werden de spelletjes ook steeds leuker, grappiger en vooral moeilijker. Toen ik bij een volgend spelletje, cijfers moest onthouden en ik daarvoor de hulp van het Vriendje nodig had, zijn we maar gaan slapen.



Een deugddoend nachtje later, besloten we even die stapschoenen uit te testen en hadden we een route gevonden van 6.5 kilometer doorheen de mooie herfstnatuur. Nadat we eerst 20 minuten hadden gezocht naar de parking "De Halte", we bijna ruzie kregen omdat we door een ander van de baan werden gereden, uiteindelijk terug op de allereerste parking terechtkwamen waar we reeds waren gestopt om te kijken, waar ik dan nog prompt in een hondenstront was gaan staan ook, waar trouwens nergens een bordje "De Halte" stond, waren we klaar voor onze wandeling. Gewapend met ons papiertje met knooppunten gingen we op pad.




De ganzen waren minder fotogeniek dan de ezels en als echte diva's hebben ze ons een paar minuten laten wachten vooraleer ze ons hun fraaie hoofden lieten zien. 


Toen was het mijn beurt om een fotogenieke foto van mezelf te laten maken. Met enkele feitjes in mijn achterhoofd van "hoe staat je goed op een foto", is het eindelijk gelukt eens een gewoon mooie foto te maken. Voor een keertje niet bewogen, geen rare o-benen, geen dubbele kinnen, scheve ogen of buikrolletjes te zien. Daarom deze foto in het GROOT.




Zoals het goede Nederlanders betaamt, hadden ze geregeld dat we in de namiddag een potje konden boerengolfen. Vanwege het wisselvallige weer hadden ze wel alles gelukkig binnen voorzien. Wonder boven wonder vond ik het nog leuk ook, al werd ik door mijn schoonvader af en toe gewezen op mijn povere kunsten om met een klompje op een stokje op een bal te meppen. Wie er gewonnen heeft, zal voor eeuwig een mysterie blijven aangezien menig balletje na 20 pogingen ineens miraculeus uit zichzelf in het gat ging gaan liggen.

Na dit ferm potje golfen had men nog een spelletje levensechte Jenga voorzien. Je kent het spel wel, waarbij je balkjes uit de stapel moet trekken en bovenop moest leggen. Dit was nu met echt balken en nadat de langste persoon bovenop de ladder er zelf geen balkje meer bijkreeg, hebben ze het ding maar tot kantelen gebracht. 


De avond was een herhaling van de vorige dag...  met de lekkere pastasauzen van het Vriendje, nog meer drank en nog meer spelletjes.

Zo werd het weeral zondag, de laatste dag. Diegene die niet uit hun bed geraakte, opmerkelijk groot deel van de mannen, hebben we geprobeerd met veel bravoure wakker te maken. Toen we enkele deksels en houten lepels aan de kinderen gaven en hun de opdracht gaven zoveel mogelijk lawaai te maken, werd het ineens stil. Een héél weekend hadden ze geroepen, gebruld, gekrijst... nu ze lawaai mochten maken, stonden ze daar wat verlegen te kijken! Ze keken naar ons of we helemaal op onze kop waren gevallen en pas nadat we het zelf voordeden, waren er enkelen toch overtuigd dat ze geen straf zouden krijgen. Kinderen... begrijpen wie begrijpen kan.



Uiteraard mocht mijn chicklit niet ontbreken. "Wat ben je aan het lezen?" vragen ze dan, en dan krijg ik toch nog altijd een beetje een rood hoofd van schaamte ... Ach mijn intellect heeft dat weekend toch een knauw gekregen nadat ik de makkelijkste sudoku nog niet eens gestart kreeg en ik zowat alle woorden bij een kruiswoordraadsel mis had. Een "aslade" als onderdeel van een stoof, hoe verzin je het ! Ik vind "schouw" veel logischer...


Toen werd het tijd om richting huis te rijden want we hadden nog een druk programma voor de boeg. Maar eerst wouden we nog het idyllische dorpje Helenaveen bezoeken. We parkeerden ons aan het middelpunt van het dorp, een prachtige kerk... en dat was het. Het enige echt boeiende was de rode loper en verlepte oranje vlaggetje die zielig aan het wachten waren totdat ze weggehaald werden. Blijkbaar waren we een dag te laat voor de grote intocht van de Sint en de (zwarte?) Pieten. Helaas helaas, soms kan je echt pech hebben.


THE END!